شمشیر صلیبی Balian-of-iblin-sword KINGDOM OF HEAVEN

توضیحات

شمشیر صلیبی Balian-of-iblin-sword KINGDOM OF HEAVEN شمشیری که اورشلیم را نجات داد.

هنوز بوی دود میامد. از پشت باروها، غبار لشکر صلاح‌الدین را می‌دیدم که چون دریای بیکران، دشت را پوشانده بود. سی هزار نفر! و ما چه‌ داشتیم؟ چهارده شوالیه. زن و بچه و پیرمردی که از روستاهای سوخته به شهر پناه آورده بودند.

نامم بالیان ابلین است. بیست روز پیش، در صور، به صلاح‌الدین قول دادم که دیگر شمشیر بر علیه او برنخواهم داشت. اجازه خواستم تا همسر و فرزندانم را از اورشلیم بیرون ببرم. شرط گذاشت: یک شب بیشتر نمانی، و اسلحه به دست نگیری.

اما وقتی به شهر رسیدم، پدر اسقف جلوی پایم زانو زد. مردم گریه می‌کردند. “نمان، به خاطر مسیح.” سوگندم را شکستم. برای صلاح‌الدین پیغام فرستادم: “مرا ببخش. نمی‌توانم بروم.” او نه تنها بخشید، که ۵۰ سرباز فرستاد تا خانواده‌ام را به طرابلس برسانند. آخرین باری که دخترم را دیدم، روی زانوی سلطان نشسته بود و اشک می‌ریخت. صلاح‌الدین گفته بود: “دنیا فقط امانتی در دست ماست.”

حالا چهل و هشت سالمه. موهای جو گندمی و صورت سوخته‌ام از آفتاب صلیبی‌ها و مسلمانان فرقی ندارد. دو ماه پیش در نبرد حطین، لشکر ما نابود شد. تشنگی لبانمان را ترکاند، و شمشیرهایشان مثل تگرگ بارید. فرار کردم. حالا اینجام، در شهری که محکوم به سقوط است.

سیصد نفر از پسران جوان و بازاریان را شوالیه کردم. نه زرهی داشتم برایشان، نه اسبی. با تبر و داس به جان دشمن می‌زدند و برمی‌گشتند. شش روز دیوارها را نگه داشتیم. شش روزی که صلاح‌الدین هر بار عقب می‌نشست و با تعجب به این دیوار خیره می‌شد.

شب هفتم

برج شمالی فرو ریخت. سربازانش از شکاف وارد شدند. فهمیدم وقتش رسیده.

شمشیرم را به غلامی دادم و پیاده به خیمه‌اش رفتم. صلاح‌الدین پشت میزی نشسته بود و نقشه‌ای را نگاه می‌کرد. سرش را بلند کرد. “بی سلاح آمدی، بالیان؟”

گفتم: “برای حرف زدن، سلاح لازم نیست.”

خندید. “شهر سقوط کرده. پرچم من روی برجهاست.”

همان لحظه، از دور فریاد آمد. مردم شهر، زن و مرد، پرچمش را پایین کشیده بودند. گفتم: “سلطان، اگر شرط نکنی، تا آخرین نفس می‌جنگیم. زنانمان حرمسرای تو را به آتش می‌کشند. گنبد صخره را با خاک یکسان می‌کنیم. جان خودت را می‌خواهی یا شهر را؟”

سی ثانیه سکوت کرد. بعد برگشت به مشاورانش نگاه انداخت. یکی از آنها بعدها نوشت: “هرگز صلاح‌الدین را اینطور ندیده بودم.”

گفت: “چقدر می‌خواهی؟”

گفتم: “سی هزار دینار برای آزادی هفت هزار نفر.”

پذیرفت. چهل روز به مردم مهلت داد. هر که نمی‌توانست، خودش یا برادرش پولش را داد. وقتی تمام شد، آمد دم دروازه ایستاد و مردم را نگاه می‌کرد که می‌رفتند. برگشت به من گفت: “این مردم را از من گرفتی، بالیان.”

گفتم: “و تو شهرم را از من.”

دست گذاشت روی شانه‌ام. پیرمردی بود خسته از جنگ. گفت: “آدمیزاد چیزی را مالک نمی‌شود. فقط امانت‌دار است.”

همان شب، با کاروان آخر از شهر خارج شدم. برگشتم به طرابلس، پیش زن و بچه‌هایم. اما هر وقت چشم می‌بندم، صدای پای پیاده‌هایی را می‌شنوم که با تبر و داس پشت سرمان ایستاده بودند، و شمشیری که هرگز برای کشتن، که برای نجات از نیام کشیدم.

صلاح‌الدین تا آخر عمر، هر وقت از من حرف می‌زد، می‌گفت: “آن شوالیه فرنگی که شهر را از من پس گرفت.” و من هر وقت از او حرف می‌زنم، می‌گویم: “آن سلطانی که شرافت را به من یاد داد.”

شمشیر ابلیان را نوه‌ام هنوز دارد. مثل همان روز اولش. هر وقت ازش می‌پرسم چرا نگهش داشته، می‌گوید: “برای یادت باشد که گاهی جنگیدن، یعنی نخواستن.”

برای مشاهده فیلم شمشیر صلیبی Balian-of-iblin-sword KINGDOM OF HEAVEN در اینستاگرام کلیک کنید.