شمشیر عربی سلطان صلاح‌الدین

توضیحات

شمشیر عربی سلطان صلاح‌الدین

شبِ تاریک اورشلیم، بادهای سردی از میان صحرا می‌وزید. سلطان صلاح‌الدین، سلطانی که قلب اروپا را به لرزه انداخته بود. در خیمه‌ای تنها نشسته بود. نقشه‌های جنگی روی میز پخش شده بودند. اما چشمانش به شیئی کوچک خیره شده بود: یک طومار قدیمی با مُهری به شکل عقاب. رازی که حتی نزدیکانش از آن بی‌خبر بودند.  

ناگهان، صدای پای سربازی از بیرون شنیده شد: «سلطان! مردی ناشناس ادعا می‌کند پیامی فوری از طرف ریچارد شیردل دارد.» صلاح‌الدین اخم کرد. ریچارد، دشمنی که ماه پیش در نبرد آرسوف شکست خورده بود، حالا پیام می‌فرستد؟  

مرد ناشناس، با ردایی سیاه، وارد خیمه شد. صورتش پوشیده بود، اما صدایش آشنا به نظر می‌رسید: «صلاح‌الدین! تو فکر می‌کنی پیروزی در جنگ، پایان ماجراست؟» سپس طوماری را روی میز انداخت. متن آن به زبان لاتین بود: اگر بیت‌المقدس را آزاد کنی، هزاران نفر دیگر خواهند مُرد… حتی آنانی که دوستشان داری.

شمشیر عربی سلطان صلاح‌الدین

صلاح‌الدین دستش را روی شمشیرش گذاشت: «چه کسی تو را فرستاده؟» مرد خندید: «من همانم که روزی تو را از مرگ نجات دادم… در نبرد حطین.» سلطان به یاد آورد: سال پیش، سربازی گمنام او را از تیرِ صلیبیون نجات داده بود. آیا این همان مرد بود؟  

مرد ادامه داد: «آزادی اورشلیم، پایان کار نیست. در زیر معبد سلیمان، اتاقی مخفی وجود دارد که اسراری از تاریخ بشر را نگه داشته. اگر آن را فتح کنی، آتش جنگ تا قرن‌ها شعله‌ور می‌ماند.» صلاح‌الدین سکوت کرد. او همیشه می‌دانست که فتح شهر، آغاز مشکلات جدیدی خواهد بود.

ناگهان مرد نقابش را برداشت. صلاح‌الدین نفسش بند آمد: تو… تو آن کشیشی هستی که بیست سال پیش در دمشق نجاتم دادی! مرد که حالا ردایش را کنار زده بود، جامه‌ای ساده بر تن داشت: «بله. من همیشه مراقب تو بودم… زیرا سرنوشت تو با سرنوشت جهان گره خورده.

صبح روز بعد، سلطان صلاح‌الدین دستور عجیبی داد: «معبد سلیمان را مُهر کنید و هیچکس حق ورود به زیرزمین‌های آن را ندارد.» سربازان شگفت‌زده شدند، اما اطاعت کردند. شبانه، سلطان طومار را به آتش سپرد و به آسمان نگاه کرد: «گاهی رازها باید مدفون بمانند تا صلح زنده بماند.»  

هفته بعد، وقتی ریچارد شیردل برای مذاکره آمد، صلاح‌الدین پیشنهاد صلحی داد که تاریخ را تغییر داد: «اورشلیم برای همه آزاد است… به شرطی که اسلحه‌ها بر زمین بمانند.» ریچارد که انتظار چنین چیزی را نداشت، پذیرفت. اما هیچکس نفهمید چرا سلطان از فتح نهایی منصرف شد.