توضیحات
شمشیر فولادی مالک اشتر , بادهای گرم و خشک «حیره» گرد و خاک را به هوا بلند میکردند. مالک، که اکنون فرماندار بود، نه بر اسب جنگی، که بر صندلی قضاوت تکیه زده بود. روزی که فرمان حکومت مصر از سوی امیرالمؤمنین، علی (ع)، برایش آمد، بسیاری شگفتزده شدند. اما مالک میدانست که عدالت، خود نبردی سختتر از نبرد با شمشیر است.
او در خلوتگاهش، پیش از سفر، شمشیرش را که اینک کمتر به کار می آمد، از غلاف بیرون کشید. تیغه همچون آبی روان در نور چراغ میدرخشید. اما مالک به جای خون دشمن، تصویر چهرهٔ خود را در آن میدید. این شمشیر، تنها یک سلاح نبود؛ همراز روزهای سخت بود. یاد روزی افتاد که در جنگ صفین، هنگامی که پرچمداران پیاپی شهید میشدند، او با همین شمشیر، پرچم را به دست گرفت و پیش رفت. ضرباتش چنان کوبنده بود که صفوف دشمن را از هم میدریخت. سربازان دشمن او را «اشتر» مینامیدند، چون مانند شتر مرغی تیزپا و مقاوم بود. اما اینک این تیغه، باید حقیقت را از باطل جدا میکرد.
شمشیر فولادی مالک اشتر
نامهٔ علی (ع) به او در مورد حکومت بر مصر را به یاد آورد: «… و با مردم فروتن باش و نرمخو، و گشاده رو و همیشه راضی…». آیا شمشیر میتواند برای برپایی عدالت، در غلاف بماند؟ پاسخ را در وجود خود می یافت. وفاداری مالک، تنها به میدان جنگ محدود نمیشد؛ وفاداری به عهدی بود که با خدا و امامش بسته بود. این شمشیر، نماد همان عهد بود. «شمشیر وفا».
در راه سفر به مصر، در منطقهای به نام «قلزم»، تقدیر نقش دیگری کشید. دشمنان عدالت، که از حکومت مردی عادل بر مصر به هراس افتاده بودند، با نیرنگی پلید، راه را بر او بستند. مالک، که دیگر جوانی سابق نبود، اما روحیهای پرشور و ایمانی استوار داشت، آمادهٔ نبرد شد. بار دیگر شمشیر وفا از غلاف بیرون آمد، اما این بار در نبردی نابرابر. او که در طول زندگی با شمشیرش از حق دفاع کرده بود، در آخرین لحظات عمر نیز با شهادت، بر حقانیت راهش مهر تأیید زد. شمشیرش بر زمین افتاد، اما افسانهٔ وفاداری و شجاعتش برای همیشه در تاریخ جاودان شد. شمشیر مالک اشتر، نه یک تیغهٔ فولادی، که نماد عدالتی بود که هر حاکمی باید در دل داشته باشد.
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.